Pani Maria Urbaniak

Długa droga życia i służby dla Polski

Z Wilna do "Archipelagu GULAG" do Armii generała Andersa i przez Wielką Brytanię do Seattle

Etapy życia pani Marii:

 

Legitymacja pani Marii Puzynowskiej

 

30-go lipca 1941 roku premier Polskiego Rządu Emigracyjnego Władysław Sikorski i ambasador ZSRR w Wielkiej Brytani, Majski, podpisali w Londynie układ o nawiązaniu stosunków dyplomatycznych i współpracy w wojnie z Niemcami.  Na mocy zawartego wówczas porozumienia ponad 300,000 więźniów deportowanych i jeńców wojennych zostało zwolnione z więzień i obozów.  Za zgodą ZSRR zaczęto tworzyć Armię Polską mającą w przyszłości walczyć z hitlerowskimi Niemcami u boku Armii Czerwonej.

Jej dowódcą zosta uwolniony z moskiewskiego więzienia generał Władysław Anders. 

Utworzone w Taszkiencie, Keremine, Samarkandzie i Aszkabadzie obozy rekrutacyjne zostały zalane przez setki tysięcy Polakow rożnej płci i wieku, głównie kobiet i dzieci, którzy za wszelką cenę chcieli uwolnić się od sowieckiej władzy.  Ludzie ci podróżowali tysiące kilometrów.  Tysiące zmarło z głodu lub zamarzło na śmierć.  Wyczerpane z głodu i wysiłku matki na oddawały swoje dzieci obcym aby uchronić je od pewnej

Morze okrucieństwa systemu komunistycznego ZSRR

Aleksander Sołżenicyn w swojej książce "Archipelag Gułag" szacuje, że w od początku rewolucji pażdziernikowej do 1956 roku uśmiercono około 60 milionów ludzi, z tego w latach 1933 do 1935 5 milionów a latach 1935 do 1936 6 milionów.  W czasie II Wojny Światowej nastąpił gwałtowny rozwój obozów i w latach 1942 do 1953 przebywało w nich już na stałe pomiędzy 10 do 12 milionów ludzi, czyli około 5% całej populacji ZSRR.

Dokładniejsze są szacunki historyka Roberta Conquesta, który w książce "Wielki Terror", podaje liczbę 42 milionów ludzi, którzy zginęli bezpośrednio w obozach (ich zgony zostały oficjalnie "zaksięgowane" przez służby obozowe) oraz trudna do oszczacowania (od 10 do nawet 30 milionów) liczba ludzi, którzy nie zmarli w samych obozach lecz w trakcie transportu, oraz na skutek chorób i wycieńczenia już po wypuszczeniu z obozów.

 śmierci.  W obliczy tysięcy ludzi przybywających do obozów,

Polski paszport pani Marii wydany przez polskie władze dyplomatyczne w ZSRR

władze sowieckie zmniejszyły przydział żywności i leków dla formującego się wojska.  W odpowiedzi zaczęto zaciągać w szeregi armii nawet kobiety i dzieci aby uchronić je od śmierci głodowej.  Wśród koczujących wokół obozów w wysokich temperaturach zaczął szerzyć sie tyfus, dezynteria i innec choroby.  Nie nadążano chować zmarłych.  Do początku 1942 roku z pośród 1,700,000 obywateli polskich które w 1939 roku znalazły się pod władzą sowiecką przeżyła zaledwie połowa. 

Ewentualnie  Stalin zgodził sie na ewakuację formującej sie armii do Iranu.  Zgodził się też na ewakuację małej liczby cywilów, reszta musiała zostać i starać się przetrwać jako obywatele radzieccy.  Ewakuacja odbyła sie w dwóch etapach: pomiędzy 24-go marca i 5-go kwietnia oraz pomiędzy 10-go i 30-go sierpnia 1942 roku.  Łącznie ewakuowano 115,000 osób; z tej liczby 37,000 cywilów (18,000 dzieci).

 

Popiersie Generała Andersa

Iran

Palestyna

Pomnik Zesłańców-Sybiraków w Warszawie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Anglia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kapitan Józef Urbaniak (1915 - 1986)
Małżonek Pani Marii.  Bohater walk w dywizji generała Maczka; odznaczony Krzyżem Virtuti Militari i Krzyżami Walecznych

 

Służba w Ministerstwie Sprawiedliwości RP w Anglii

Pani Maria z córkami Anią i Ewą


Opracował: V. M. Kaczynski, University of Washington, Seattle, WA. Email: vkaczyn@u.washington.edu lub vkaczynski@.msn.com

 

 

Palestyna