Historia Domu Polskiego

     "Gorączka Złota" na Alasce zaczęła sie w 1849 roku odkryciem złota przez rosyjskiego inżyniera górnictwa i trwała aż do wczesnych lat XX wieku.  Seattle było przed-ostatnim przystankiem przed tą "Ziemią Obiecaną" i pełniło rolę portu i punktu zaopatrzeniowego w żywność i ekwipunek potrzebny do przetrwania w surowym klimacie.  Nic też dziwnego, że Seattle było pełne ludzi oczekujących na następny parowiec na Alaskę.  Między nimi byli oczywiście i Polacy z których wielu osiedliło sie w Seattle.  Ci pierwsi polscy imigranci w Seattle w początkach 1870 roku przywieźli ze sobą chęć zachowania kultury i zwyczajów polskich.  Rozwój  kolei, rybołówstwa, przemysłu drzewnego i kopalni w latach 1890-tych sciągnął następne grupy Polaków co zaowocowało powstaniem wielu grup Polonijnych.

    W owym czasie we wschodnich Stanach sukcesy odnosiła organizacja "Polski Związek Narodowy" i jej pierwszy oddział nr 489 został założony w 1899 roku w budynku mieszczącym się przy 62 Str w Ballard - dzielnicy Seattle.  Organizacja ta nosiła nazwę "Polish Hall - Dom Polski" i tak jak dzisiaj była miejscem, w którym odbywały się spotkania, uroczystości, zabawy i festiwale.  Jednak z biegiem lat budynek organizacji stawał sie za mały i Polonia zadecydowała o zakupie nowszego, większego i dogodniej położonego.  W 1919 roku, dzięki ciężkiej pracy i olbrzymiego zanagażowania członków, zakupiono budynek Renton Hill Club za kwotę 12 tysiecy dolarów.  Organizacja Dom Polski zaczęła działać w nowej siedzibie w lipcu 1920 roku i działa w niej do dzisiaj.

    Emigrację Polaków do regionu Pacific North-West można podzielić na trzy główne fazy.  Pierwsza, we wczesnych latach XX wieku; druga, powojenna w latach 1940-tych i 1950-tych oraz trzecia, działaczy Solidarności i emigrantów stanu wojennego w Polsce

    We wczesnych latach działalności Domu Polskiego członkowie doczekali się powstania Odrodzonej Polski, pomagali ofiarom dwóch wojen światowych uczestnicząc w działalności Amerykańskiego Czerwonego Krzyża i wspomagali radą, zatrudnieniem i pieniędzmi nowoprzybyłych emigrantów.  Dom Polski niezależenie od wielkości środków miał zawsze politykę pomocy emigrantom i Polsce.

   Dom Polski przetrwał wiele kryzysów i przeszkód.  W czasie Wielkiej Depresji lat 30-tych ubiegłego wieku organizacja omal nie zaprzestała działalności z powodu długów; spłacono je dzięki wytrwałej pracy członków.  W 1937 roku dom został uszkodzony przez pożar; oczywiście został odbudowany.  Z biegiem lat dobudowano salę taneczną i utworzono Komitet Imigracyjny mający na celu organizowanie pomocy drugiej emigracyjnej fali.

     Druga fala emigrantow to ludzie, którzy przybyli do Seattle uciekając przed prześladowaniami politycznymi i nie mogący pogodzić się z komunistycznym systemem politycznym Polski.  Zostali oni powitani z otwartymi raminami przez Polonię.  Członkowstwo Domu Polskiego powiększało sie i miały miejsce nowe inicjatywy.  W 1954 wydrukowano konstytucje Domu Polskiego uchwaloną w 1919 roku, wybudowano bardzo potrzebny parking.  Koło Pań zaczęło swoją działalność i pozostaje główną siłą aktywności w Domu Polskim.

    Trzecia, Solidarnościowa fala emigracyjna dotarła do Seattle i natychmiast rozpoczęła walkę  o wolną Polskę.  W 1983 roku zostało założone Stowarzyszenie Solidarność w celu wspomożenia NSZZ Solidarności w kraju.   Dom Polski otrzymał licencję na sprzedaż alkoholu i piątkowe wieczory zaczęły cieszyć sie coraz większą popularnością wśród osób pragnących zjeść polski obiad i napić polskiego piwa.  W 1993 roku budynek ponownie stanął w płomieniach, tym razem za sprawą podpalacza.  Szczęśliwie szybka reakcja obecnych i szybkie przybycie straży pożarnej zapobiegła większym zniszczeniom i budynek został zreparowany w krótkim czasie.

    Towarzystwo Domu Polskiego obchodzi rocznicę założenia. Jest miejscem w którym Polacy i ludzie związani z Polskością mogą sie zbierać i pracować dla wspólnych celów.

 

Aktualizacja: 10/13/2006